ProdrumProfessional drum store

Statywy łamane

Historia statywu do talerza perkusyjnego jest ściśle związana z ewolucją całego zestawu perkusyjnego pod koniec XIX i na początku XX wieku, wynikającą z potrzeby, aby jeden muzyk mógł obsługiwać wiele instrumentów. W orkiestrach marszowych i wczesnych formach zespołów, talerze (zwane też „czynelami” lub „blachami”) były używane głównie parami, trzymane w rękach przez muzyka lub mocowane do bębna basowego. Perkusiści często grali na bębnie basowym, do którego górnej obręczy mocowano mały talerz za pomocą prostego uchwytu. Uderzano w niego drugą pałką lub ręką. Pojawienie się pedału do bębna basowego uwolniło ręce perkusisty, co zwiększyło potrzebę stabilnego montażu talerzy na niezależnych podporach. Nie ma jednego, konkretnego "wynalazcy" statywu perkusyjnego, ponieważ ewoluował on stopniowo, równolegle z innymi elementami "trap kitu" (wczesnego zestawu perkusyjnego). Proste, nieruchome statywy zaczęły pojawiać się na rynku, pozwalając na montaż pojedynczych talerzy typu ride czy crash. Były to zazwyczaj proste rurki z podstawą i górnym mocowaniem. W latach 20. i 30. XX wieku, wraz z rosnącą popularnością jazzu i big-bandów, perkusja stała się centralnym elementem zespołów, co wymagało bardziej niezawodnego i elastycznego osprzętu. Producenci, tacy jak Ludwig i Zildjian (współpracujący z perkusistami w celu udoskonalania sprzętu), wprowadzili ulepszone, regulowane statywy, teleskopowe rurki i ulepszone zaciski motylkowe umożliwiły łatwą regulację wysokości i kąta nachylenia. W dalszych latach, solidne trójnogi (często podwójnie wzmacnianie w późniejszych latach) zapewniły niezbędną stabilność dla dużych talerzy. Dzisiejsze statywy są wysoce wytrzymałe, często wyposażone w precyzyjne mechanizmy blokujące i opcje pamięci, co czyni je niezawodnym elementem współczesnego zestawu perkusyjnego.

Zaletą modeli łamanych jest ergonomia- pozwalają one na znacznie większą swobodę w pozycjonowaniu talerza nad bębnami, co bywa niemożliwe w przypadku prostych statywów. Statyw łamany ma dodatkowe ramię (tzw. "boom arm"), które wychodzi z górnej części masztu, umożliwiając regulację poziomego zasięgu i kąta talerza. Ramię łamane pozwala na umieszczenie talerzy w trudno dostępnych miejscach zestawu, np. nad bębnami, z boku, czy dalej od perkusisty, bez konieczności stawiania podstawy statywu bezpośrednio pod. Niemal każdy statyw łamany ma ramię chowane do głównej rurki, co pozwala używać go również jako statywu prostego, jeśli zajdzie taka potrzeba! Wady? Mniejsza stabilność (potencjalnie). Gdy ramię jest maksymalnie wysunięte, środek ciężkości przesuwa się na bok. Wymaga to solidniejszej (często podwójnej) podstawy i odpowiedniego rozstawienia nóg,  aby zapobiec przewróceniu. Może to być problemem przy dużych, ciężkich talerzach, które mogą spowodować bujanie się konstrukcji. Ze względu na bardziej rozbudowaną konstrukcję są cięższe i większe po złożeniu, co jest mniej wygodne w transporcie. No i cena… są droższe od prostych odpowiedników o podobnej jakości wykonania przez ilość użytych materiałów oraz ich funkcjonalność.